احمد مذهب دار

 

چکیده

از مسائل مهم و مورد ابتلای مکلفین، احکام مربوط به نماز و ضوابط صحت آن است که همواره بخش زیادی از پرسش های شرعی را به خود اختصاص داده است. از جمله این احکام شرایط لباس نمازگزار است و اینکه نباید از میته باشد. نسبت به این شرط سوالاتی مطرح شده که یکی از آنها عبارتست از اینکه آیا مانعیت مختص میته ی نجس هست یا شامل میته پاک هم میشود و برای مثال آیا میتوان در اجزای ماهی های حلال گوشت نماز خواند یا خیر. فقهای شیعه نسبت به این مسأله به سه گروه تقسیم می‌شوند: دسته اول، قدمای از فقها تا محقق حلی(ره) می‌باشند که نسبت به حکم میته طاهر تصریحی نداشته و حکم میته را به تبعیت از لسان روایات مطلق بیان نموده اند و به دلیل عدم احراز مقدمات حکمت نمیتوان شمول این بیان نسبت به میته طاهر را به ایشان نسبت داد. دسته دوم که به استناد اطلاق برخی روایات، قائل به عدم جواز نماز در میته طاهر شده اند و دسته سوم که با تمسک به قرائنی مدعی انصراف یا عدم احراز اطلاق ادله منع نسبت به میته طاهر شده و قائل به جواز گردیده اند. بررسی مجموعه قرائنی که نسبت به این مسأله وجود دارد، گویای این است که گرچه این قرائن به حدی نیست که موجب ظهور و انصراف میته به میته نجس باشد، اما مانع از انعقاد اطلاق می باشد و به بیانی وجود ما یصلح للقرینیه مانع احراز شمول لفظ میته نسبت به میته طاهر می‌باشد. بنابراین اصل برائت از جعل مانعیت و عمومات صحت نماز نسبت به میته طاهر جاری بوده و نماز در آن صحیح می‌باشد.

کلیدواژه

میته، خون جهنده دار، ذی النفس السائله، اطلاق، انصراف